دکتر علی عبدلی
ازادبيـّات تالش هنوز فقط تا جايي كه مربوط به حوزه فرهنگ عامه است، ميتوان سخن گفت . بيـــرون از اين حــوزه آن چه كه به چشــم ميآيد ، آثار نسبتاًاندكــي است كه اغلــب در زمينهي شعــر پديـد آمــده و ســرودن شعــر نيــز نهضتي استكه از سال هاي بعــد از 1920 به وسيله ي تالشــان آن ســوي مـــرز، به پيشاهنگي كسانيچون زلفقار احمد زاده و مظفر نصيرلي آغاز گرديده و در ايران از سال هاي پس از1350پي گرفته شده است. پيش از اين تاريخ چند تن از شاعران تالش، مثلصــدقي پونلي، فـــرهاد شهنازي و سيد محمود شرفي ، دوبيتي هايي به زبان تالشي ازخود به يادگار گذاشتهاند.
چند دوبيتي نيز در دست است كه منتسب به شيخ سعــد الــدين كشفي و شيخجنيد و امير ساسان، يا اميـــره سالــوك گسكـــري ميباشند. اگر اين موضوع تأييدشود، ردپاي شعر غيرعاميانه تالشي را تا سده ی نهم هجـــري نيز ميتوان دنبال كـــرد. در تاريخچه ي ادبيات تات و تالش ، با نام دو نفر به نامهاي شيخ مهان كشفيو شيخ سعــدالـدين كشفي روبرو ميشويم اولي به استناد اطلاعاتي كه در دستميباشد (كاروند كسروي ، ص 358) معاصر شيخ صدرالدين ( 704 - 794 ) و ازاهالي نمين اردبيل بوده . اگر چه...
ادامه مطلب
